De Grotten van Longmen bestaat uit 1.350 grotten en 40 pagodes, die vol staan met beelden in allerlei soorten en maten, variërend van 1,5 cm tot het grootste Boeddhabeeld van 17 meter hoog. In totaal staan er maar liefst 100.000 standbeelden die zijn uitgehouwen uit de harde kalkstenen kliffen. Ze strekken zich over een afstand van 1 kilometer uit langs de oevers van de rivier, en behoren tot een van de mooiste voorbeelden van de Chinese Boeddhistische kunst. Ze vormen de grootste verzameling van Chinese kunst uit de late Noordelijke Wei-dynastie en de Tang-dynastie en zijn ontstaan in de periode van 494 tot 907 n. Chr.

De grotten liggen 12 kilometer ten zuiden van de historische Chinese stad Luoyang. Op deze plek zijn de heuvels aan weerszijden van de rivier erg steil en klif-achtig aan de rand van de rivier. De Grotten van Longmen zijn een voortzetting van de in Datong begonnen traditie van de grottempelbouw, met de grotten van Yungang.

De bouw van de grotten begon in 493 tijdens het bewind van keizer Xiaowen en werd voortgezet door de volgende zes dynastieën, waaronder Tang en Song, over een periode van meer dan 400 jaar. De meest intensieve periode van beeldhouwen was aan het einde van de 5e eeuw, tot het midden van de 8e eeuw. Ongeveer een derde van de grot sculpturen werden gemaakt tijdens de Noordelijke Wei-dynastie en tweederde tijdens de Tang-dynastie. De stijl van de beeldhouwkunst, het ontwerp van de kleding en de gezichtsuitdrukking op standbeelden, evenals de techniek tonen duidelijke progressie in de stijl over het verloop van de tijd. In het begin hadden de beelden nog eenvoudige, ronde vormen, maar tijdens het Tang-dynastie werd ze steeds complexer en kwamen er ook vrouwen in voor.

Vandaag de dag, hebben de Grotten van Longmen een beschermde status. In 2000 werden ze ingeschreven op de UNESCO Werelderfgoedlijst.